مهارت های اجتماعی بسیار متنوع بوده و تقسیم بندی واحدی در مورد آنها وجود ندارد. پیاژه جامعه پذیری یا رشد اجتماعی کودکان را از نخستن سال های زندگی تا دوران بلوغ به 3 مرحله تقسیم می کند:

مرحله اول را «خود محوری»[1] می نامد. در این مرحله انگیزه ی اجتماعی خارج در کودک تأثیری ندارد و او خود را محور همه چیز می داند.

مرحله دوم تلاش می نماید روابط اجتماعی برقرار کند. در مرحله سوم داد و ستد های اجتماعی پدیدار می گردد و کودکان با دیگران رفتار محرمانه و متقابل دارد(قنبری، 1387).

گلدشتاین[2](1998)؛ به نقل از نصر اصفهانی و همکاران، 1383) مهارت های اجتماعی را به شش دسته طبقه بندی می کند:

1.مهارت های اجتماعی آغاز کننده.

2.مهارت های اجتماعی پیشرفته.

3.مهارت های اجتماعی مربوط به احساسات و عواطف.

4.مهارت های اجتماعی مربوط به پرخاشگری.

5.مهارت های اجتماعی مربوط به استرس.

  1. مهارت های اجتماعی مربوط به طرح ریزی.

فتحی(1387؛ به نقل از ابراهیمی، 1388) مهارت های اجتماعی را به ده دسته تقسیم کرده است.

1.مهارت های کلامی و غیر کلامی.

2.آشنایی با یک غریبه و معارفه.

3.داد و ستد و تعارفات اجتماعی.

4.شناسایی حقوق و رفتار قاطعانه.

5.تعریف و قدردانی از خود و دیگران.

6.تقاضا کردن و رد کردن تقاضای غیر منطقی.

7.نحوه پرسیدن سؤالات خصوصی.

8.انتقاد و انتقاد پذیری.

9.کنترل خشم و کنار آمدن با احساس تحقیر.

10.درک تفاوت بی جرأتی، پرخاشگری و ابراز وجود.

کودکان برای آنکه بتوانند خودشان را با اجتماعی که در آن زندگی می کنند، هرچه بیشتر سازگار کنند، باید مهارت های اجتماعی گوناگون را بیاموزند. این مهارت ها در بر گیرنده طیف وسیعی از توانایی های گروهی، از آغاز کردن یک مکالمه ساده، حفظ و پایان دادن به آن تا تشخیص علائم و نشانه های ارتباط جمعی و حتی پیچیده ترین آنها مثل: فرایند حل مشکل و تعارض می باشد. کودکانی که در این مهارت ها ضعف دارند می توانند به کمک والدین، آموزگاران و مشاورا ن مدرسه و با استفاده از روش های مدل سازی، نقش بازی کردن و تمرین این گونه مهارت ها را فرا گیرند(سلحشور، 1385).

مطلب مشابه :  دانلود پایان نامه ارشد :بررسی حقوق متهم در مرحله تحقیق در فقه

[1] – ego center

[2] – Goldesten