مقاله رایگان با موضوع تحت درمان

و لکه های قرمز رنگی تحت عنوان تاش روزه45 آشکار می شوند. حساسیت و درد شکم وجود دارد و به تدریج اسهال جایگزین یبوست می شود. در صورتی که بیمار تحت درمان قرار نگیرد، عوارضی مثل سوراخ شدگی و خون ریزی شدید در روده ها، کله سیستیت و آبسه بروز می کند (رحیمی، 1386). بعد از هفته سوم، بیمار کاملاً ضعیف می شود و هنوز تب دارد اما اگر عارضه ای اتفاق نیفتد بهبودی تدریجی مشاهده خواهد شد (جاکلیک و همکاران، 2003). میزان سقط در زنانی که مخصوصاً در سه ماهه اول بارداری مبتلا می شوند، بالاتر از حد معمول می باشد. در کودکان انسفالوپاتی بیشتر جلب توجه می نماید و درصد مرگ و میر بالاتر است (همتی، 1370).
تب پاراتیفوئیدی46: فرم خفیف بیماری تب تیفوئیدی است که عامل آن سالمونلا پارتیفی C، B، A و سالمونلا تیفی موریوم است (حسنی طباطبائی و فیروزی، 1384؛ همتی، 1370).
گاستروانتریت47: مسمویت غذایی یا گاستروانتریت سالمونلایی، یک عفونت واقعی روده بزرگ است و معمول ترین شکل سالمونلوز می باشد و معمولا” 18 تا 24 ساعت بعد از خوردن جرم ها تظاهر می کند. این بیماری در شکل اسهال، تب و درد شکم مشخص می شود. یک بیماری خودبخود محدود شونده است که از دو تا پنج روز متغیر می باشد و در موارد شدید ممکن است برای چند هفته ادامه یابد (جاکلیک و همکاران، 2003؛ حسنی طباطبائی و فیروزی، 1384). تمامی سروتیپ های سالمونلا می توانند عامل این نوع از عفونت باشند (رحیمی، 1386).
سپتی سمی (باکتریمی) همراه با ضایعات کانونی: این عارضه غالباً در اثر سالمونلا کلراسویس ایجاد می شود اما هر سروتیپی از سالمونلا می تواند باعث ایجاد آن شود. به دنبال عفونت ایجاد شده از راه خوراکی، جرم ها در مراحل ابتدائی این بیماری به جریان خون تهاجم می کنند و احتمالا” ضایعات کانونی در ریه، استخوان، مننژ و غیره ایجاد می شود. اما در اغلب موارد تظاهرات روده ای وجود ندارد (جاوتس، 1997). عفونت های چرکی موضعی مثل استئومیلیت، اندوکاردیت یا تورم مفاصل به همراه کم خونی در بیش از 10 درصد بیماران اتفاق می افتد (حسنی طباطبائی و فیروزی، 1384).
در مبتلایان به شیستوزومیازیس48 نیز نوعی باکتریمی مزمن توصیف شده است. شیستوزوما49 باکتری را حمل می کند، بنابراین تا زمان درمان عفونت انگلی زمینه ای، بهبودی از باکتریمی امکان پذیر نخواهد شد (جاکلیک و همکاران، 2003).
4-3-2 تشخیص:
1. اسمیر مستقیم: تهیه اسمیر مستقیم ارزشی در تشخیص عفونت حصبه ندارد، اما در عفونت های گاستروانتریت مانند بقیه اسهال های باکتریال، گلبول های سفید و یا سلول های چرکی در آزمایش مستقیم مدفوع اسهالی دیده می شوند.
2. کشت خون: در موارد مشکوک به تب تیفوید بلافاصله از تجویز آنتی بیوتیک خون بیمار جهت انجام کشت گرفته می شود.
3. کشت مدفوع: در عفونت های گاستروانتریت و تب تیفوئید، مدفوع جهت کشت و تشخیص انتخاب می گردد.
4. کشت مایع مغز استخوان: در اوایل شیوع بیماری در صورتی که بیمار آنتی بیوتیک مصرف کرده باشد و کشت خون منفی گزارش شود، کشت نمونه مایع مغز استخوان در تشخیص تب تیفوئید کمک می کند (رحیمی، 1386).
5. تست آگلوتیناسیون سریع روی لام: این تست برای شناسایی مقدماتی و سریع نمونه کشت مفید است.
6. تست اگلوتیناسیون رقتی لوله ای (تست ویدال50): رقت های متوالی رسم ناشناخته در مقابل آنتی ژن های مربوط به نمونه های سالمونلا مورد آزمایش قرار می گیرند (جاوتس، 1997).
5-3-2 درمان:
در موارد ابتلا به گاستروانتریت، تجویز آنتی بیوتیک توصیه نمی شود چون مصرف آن دوره بیماری را کوتاه نکرده و مدت زمان ناقلی را افزایش می دهد. در این موارد، هدف از درمان، جایگزینی آب و الکترولیت ها خواهد بود (رحیمی، 1386).
در مبتلایان به تب تیفوئید، کلرامفنیکل آنتی بیوتیک استاندارد ضد میکروبی است ولی به دلیل امکان بروز آنمی آپلاستیک51 کمتر مورد استفاده قرار می گیرد. سایر داروهای مناسب شامل آمپی سیلین، آموکسی سیلین و تری متوپریم می باشد (حسنی طباطبائی و فیروزی، 1384). برداشتن کیسه صفرا ممکن است در بهبودی کامل ناقلین مزمن مفید باشد (جاکلیک و همکاران، 2003).
6-3-2 کنترل:
رعایت اصول بهداشتی در تهیه مواد غذایی، کنترل بهداشتی آب و فاضلاب و تشخیص و کنترل افراد حامل در کنترل بیماری نقش دارند (حسنی طباطبائی و فیروزی، 1384).
واکسن سالمونلا تیفی، حاوی سوسپانسیون باکتریال، باعث ایجاد مقاومت نسبی در تهاجم تعداد کمی از باسیل های تیفوئید می شود. واکسن های مربوط به سالمونلاهای دیگر، محافظت کمتری ایجاد می کنند و استفاده از آن ها توصیه نمی شود (جاوتس، 1997).
4-2 PCR
1-4-2 مروری بر ژنتیک مولکولی:
منطقه ای در داخل باکتری که مواد ژنتیک در آن قرار گرفته اند تحت عنوان نوکلئوتید1 خوانده
می شود. کرومورزوم باکتری به مواد هسته ای و یا ناحیه ای که مواد هسته ای و مواد ژنتیکی خارج کرومورزمی مثل پلاسمید را از هم مشخص می نماید اطلاق می شود.
محققین منطقه هسته ای اکولای و بسیاری دیگر از باکتری ها را جدا کرده اند که ساختار شیمیایی همه آن ها مشابه می باشد. هر یک از آنها متشکل از 80 درصد اسید داکسینوکلنیک (DNA) 10 درصد اسید ربیونوکلئیک (RNA) و 10 درصد پروتئین (اغلب RNA پلی مراز2) می باشند. در سال 1963 جان کایزنر3، تکنیک خاصی را برای جدا نمودن و منتشر کردن کروموزوماکولای ابداع کرد و امکان بررسی ساختار آن را در زیر میکروسکوپ الکترونی فراهم نمود. او نشان داد که کروموزوماکولایحلقوی بوده، عرضی معادل یک مولکول DNA دو رشته ای دارد و طول حلقه حدود یک میلی متر می باشد. از آنجایی که ط.لکروموزوم حدود 1000 برابر بزرگ تر از طول سلول می باشد، لذا سازمان یابی مولکولی کروموزومباکتریابی در داخل نوکلئوتید باید بسیار پیچیده باشد.
به منظور حل مشکل قرار گرفتن DNA اکولای بر اساس کارهای کایزنر، تحقیقات بیشتر نشان دادند که مولکول DNA کروموزوم باکتریایی بسیار پیچ خورده بود (بر روی خودش پیچ می خورد) و این پیچ خوردگی موجب قرار گرفتن مناسب DNA در داخل سلول می شود.
هنگام اشاره به DNA و در نهایت فرآورده های پروتئینی تولید شده از اطلاعات موجود در ژن ها به روندی اشاره می شود که معمولا تحت عنوان “جریان اطلاعات4 ” در سلول خوانده می شود. مولکول DNA حاوی اطلاعات لازم برای تولید پروتئین های مختلف می باشد.با این حال DNAنمی تواند به طور مستقیم برای تولید پروتئین ها به کار رود. به عنوان مثال DNA، الگویی را فراهم می سازد که توسط آنزیم RNA پلی مراز به RNA پیامبر5 (mRNA) رونوشت برداری می شود. RNA پیغامبر بعدا به پروتئین ترجمه می شود و توالی اسید های آمینه پروتئین توسط توالی نوکلئوتیدهایmRNA مشخص می گردد (کارتر و وایس، 2004).
2-4-2 ساختمان مولکول DNA :
اگر DNA خالص شده را تحت تاثیر هیدرولیز اسیدی قرار دهند، از آن سه ترکیب حاصل می گردد:
1. مخلوطی از بازهاینتیروژن دار.
2. قند 5 کربنی که همان 2- داکسی- O- ریبوز1 می باشد.
3. اسید فسفریک (تاج بخش، 1385).
بازهای آلی از عناصر کربن، هیدروژن، اکسیژن و ازت تشکیل شده اند. به دو دسته تقسیم می شوند:
پورین2 ها و پریمیدین3 ها.
پورین ها از دو حلقه آلی متصل به هم و پریمیدن ها از یک حلقه آلی تشکیل شده اند. (کربن ها و نتیروژن های پریمیدن از 1 تا 6 و کربن ها و نیتروژن های حلقه پورین از 1 تا 9 شماره گذاری می شوند).
آدنین4 و گوانین5 از بازهایپورینی، و سیتوزین6 و تیمین7 و اوراسیل8 جزء بازهایپریمیدینی هستند.
(سادات نوری و پارسا، 1385).
بازهایی که به قند داکسیربیوز متصل شده اند، داکسی ربیونوکلئوزید نامیده می شوند. داکسی ربیونوکلئوزید به نوبه با اتصال های فسفودی استری (یک فسفر در وسط و دو استر در اطراف) به هم ارتباط می یابند، به این ترتیب که اسید فسفر یک از طرف به کربن شماره 5 داکسیربیوز یک داکسیربیونوکلئوزید و از طرف دیگر به کربن شماره 3 شبکه دیگر متصل می شود و به طور منظم زنجیره های چند هزار تا چند میلیون نوکلئوتیدی تشکلیل می شوند (تاج بخش، 1385). (تصویر شماره 3).
به این ترتیب 2 زنجیر موازی مخالف ساخته می شوند که یکی با انتهای 5 شروع و به 3 ختم می شود و دیگری با انتهای 3 شروع و به 5 ختم می شود (انتهاهای آزاد) و به همدیگر می پیچید و مولکول کامل DNA تشکیل می گردد (تاج بخش، 1385).
در مورد اکثر مولکول های DNA که مورد بررسی قرار گرفته اند تعداد شبکه های گوانین در هر مورد مساوی تعداد شبکه های سیتوزین، تعداد شبکه های آدنین برابر تعداد شبکه های تیمین است. ساختمان فضایی و نیروی ترمودینامیک شبکه های T- A و C-G سبب می شود که بین آن ها اتصال هیدروژن تشکیل گردد (تاج بخش، 1385).
نگاره 1-2: بازهای نوکلئوتیدی (تاج بخش، 1385).
الف-آدنین- تیمین
ب- سیتوزین- گوانین
نگاره 2-2: اتصالات هیدروژنی بین بازهای آلی (تاج بخش، 1385).
سیتوزین و گوانین با هم 3 اتم هیدروژن، و آدنین و گوانین با هم 2 اتم هیدروژن به اشتراک می گذارد. به این ترتیب تشکیل اتصال هیدروژن تنها بین زوج های T- A و C-G امکان پذیر است.
بررسی های مربوط به DNA که توسط تابش اشعه X انجام شده نشان داده است که دو زنجیر داکسی ربیونوکلئوتید مکمل هم، هر یک به دیگری می پیچند و مارپیچ دو محوری را ایجاد می کنند. پیوند های هیدروژن متصل به بازها که به طور هم سطح قرار گرفته اند عمود بر مرکز مارپیچ می باشند و فاصله شان از یکدیگر 34/0 نانومتر است و در هر دو مارپیچ 10 زوج باز نوکلئوتیدی مستقر شده اند. دانه ها پشت سر هم مارپیچ به هم برابر نیستند، چنان که اندازه یکی 2/1 نانومتر و دیگری 2/2 نانومتر می باشند قطر مارپیچ 2/0 نانومتر است. از این مجموع کریک و واتسون نمودار مولکولی مارپیچی DNA را تهیه اند (تاج بخش، 1385). آنزیم DNA پلی مراز III ، وظیفه اصلی اصلاح DNA بر عهده زیر واحد می باشد. این زیرواحد خاصیت اگزونوکلئازی در جت 3 5 دارد و می تواند آخرین نوکلئوتید اضافه شده به زنجیره در حال ساخت DNA را از آن جدا نماید. هرگاه یک نوکلئوتید اشتباه به انتهای زنجیره در حال ساخت اضافه شود، چون باز اشتباه نمی تواند به خوبی با باز مقابل خود جفت شود، در نتیجه قطر مارپیچ در محل باز اشتباه بیشتر شده و این علامتی برای زیر واحد است تا نوکلئوتید اشتباه را خارج کند. پس از خارج شدن نوکلئوتید اشتباه، بار دیگر DNA پلی مراز III یک نوکلئوتید صحیح به جای آن قرار می دهد و همانند سازی ادامه می یابد (امتیازی، 1386).
3-4-2 PCR52:
روش PCR، تحول مهمی را در بیولوژی مولکولی پدید آورده است. با این روش می توان قطعات DNA از سلول های مختلف، زنجیره مفرد DNA یا مولکول های RNA و حتی DNA از یک سلول تنها را تکثیر نمود. اسیدهای نوکلئیک به عنوان الگو برای سنتز DNA عمل می کنند. این روش به ویژه در میکروبیلوژی تشخیصی، ویروس شناسی و پزشکی قانونی برای مشاهده و تکثیر قطعات مهم تشخیصی از مولکول DNA، مفید است. با این روش می توان موارد زیر را مورد بررسی قرار داد:
1. مشاهده توالی های خاصی از DNA پاتوژن های مختلف.
2. مشاهده تغییرات ژنتیکی.
3. غربالگری اختلالات ژنتیکی و غیره.
روش PCR بسیار حساس است. در این روش با استفاده از یک میکروگرم از کل ژنوم DNA می توان یک تا دو میلی گرم از DNA مورد نظر را ساخت. حتی اگر DNAمورد نظر درصد بسیار کمی از کل DNA بوده باشد (نوروزی، 1383).
مبنای PCR، استفاده از DNA پلی مراز برای

مطلب مشابه :  مقاله با موضوعپلیمر، پلیمرهای، هادی

Author: y7oozita

دیدگاهتان را بنویسید