منابع پایان نامه با موضوع کلسترول تام

د محمود اخوت و زراعت دکتر باقی).
2-1-2- خواص سبوس برنج
سبوس برنج دارای پوسته خارجی، جنین، لایه آلرون و سلولهای خارجی چسبیده به آندوسپرم نشاسته ای دانه برنج است. این ماده گیاهی دارای 25 تا 30 درصد فیبر است و منبع مهمی از پروتئین (6/14 درصد)،مواد معدنی (7 درصد)، چربی (15تا 23 درصد) و ویتامینهای گروه ب میباشد. در حدود 50 درصد چربی موجود در سبوس برنج متعلق به اسیدهای چرب غیر اشباع میباشد. همچنین از نظر اسیدهای آمینه ضروری بویژه لیزین، غنی میباشد (هاموند،1994)
2-1-3- روغن سبوس برنج
روغن سبوس برنج که همچنین از آن به عنوان عصاره سبوس برنج نیز یاد میشود، روغن استخراج شده از جوانه و پوسته داخلی برنج است. نقطه دود آن 213 درجه فارنهایت است و عطر و طعم ملایم مناسب برای پخت و پز با درجه حرارت بالا مانند سرخ کردن و سرخ کردن عمیق بکار می رود. به عنوان یک روغن پخت و پز در چندین کشور آسیایی از جمله در چین و ژاپن بسیار محبوب است (اوردفر ، 2005). موم سبوس برنج بدست آمده از روغن سبوس برنج به عنوان جایگزین موم در لوازم آرایشی، شیرینی سازی، کرمهای کفش و ترکیبات واکس کارنوبا استفاده میگردد.(اوردفر ، 2005)
2-1-3-1- خواص درمانی
روغن سبوس برنج سرشار از آنتی اکسیدانها و فیتوسترولها است که برای سلامتی مفیدند. بررسی متون نشان میدهد که روغن سبوس برنج و ترکیبات فعال آن باعث کاهش کلسترول تام پلاسما و تری گلیسیرید و افزایش نسبت کلسترول HDL است (ای اف، سیسرو ، گادی 2001)عصاره سبوس برنج با تشکیل یک لایه بر روی پوست بعد از شستشو از خشک شدن پوست جلوگیری کرده و از پوست محافظت میکند.
در ژاپن، مدتها از سبوس برنج برای اعمال آرایشی و بهداشتی استفاده میشد. چونکه سبوس برنج رطوبت را در خود حفظ میکند و پوست را روشن کرده و از اثر صاف کنندگی پوست برخوردار است. از عصاره طبیعی سبوس برنج در ساخت کرمهای پوستی استفاده میکنند تا خشکی پوست و ترک خوردگی سر آرنج، زانوها، پاشنه پا، دستها و نقاط دیگر بدن را رفع نماید.
استفاده از عصاره سبوس برنج تأثیرات مختلفی روی پوست بدن دارد که از آن جمله میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
رطوبت دهی به پوست و جلوگیری از ترک خوردگی.
نرم کردن پوست به طوری که همیشه حالت مرطوب داشته باشد.
زدودن اکسیژن فعال از سطح پوست به منظور جلوگیری از تشکیل پروکسید چربی.
رشد سلولهای پوستی را افزایش میدهد. بتا اینوسیتول به عنوان یکی از اعضای خانواده ویتامین آریزانول مانع از پیری پوست شده و اشعه ماورای بنفش خورشید را جذب می کند.
2-1-4- خصوصیات و ترکیبات روغن سبوس برنج
تریگلیسیریدها 80 تا 85 درصد و منوگلیسیریدها 6 تا 5/6 درصد از روغن سبوس برنج را تشکیل میدهند و بقیه دیگلیسیرید و ترکیبات دیگر هستند. فسفولیپیدهای مهم روغن سبوس عبارتند از: فسفاتیدیل کولین 35 درصد، فسفاتیدیل اتانول آمین 27 درصد، فسفاتیدیل اینوزیتول 3/23 درصد و فسفاتیدیک اسید 1/9 درصد.
از میان گلیکولیپیدها میتوان استیلیتد استئاریل گلوکوزید (51 درصد)، دیگالاکتوزیل دیاسیل گلیسرول (43 درصد) و مقدار کمی مونو گالاکتوزیل گلیسرول را نام برد.( لوگای و همکاران،1964) با استفاده از آزمایشهای کروماتوگرافی، نشان داد که در اسیدهای چرب اصلی روغن سبوس برنج، اولئیک و لینولئیک به مقدار چشمگیری بیشتر از دیگر اسیدهای چرب موجود است. ارزش انرژیزایی روغن معادل 9128 کالری در گرم و نقطه ذوب اسیدهای چرب آن در 30 تا 40 درجه سانتیگراد می باشد. این نوع روغن، به استثنای اسیدهای چرب غیر اشباع و مواد غیر صابونی شونده بیشتر، از نظر سایر ترکیبات تفاوت چندانی با دیگر روغنها ندارد. مقادیر اسیدهای چرب روغن سبوس برنج عبارتند از: اسید میریستیک 1/0 تا 4/0 درصد، اسید پالمیتیک 12 تا 18 درصد، اسید استئاریک 1 تا 3 درصد، اسید اولئیک 40 تا 50 درصد، اسید لینولئیک 29 تا 42 درصد، اسید لینولنیک 5/0 تا 1 درصد و اسید آراشیدونیک صفر درصد. (پیلایار،1988). روغن سبوس برنج از ارزش تغذیهای زیادی برخودار بوده و حاوی اسیدهای چرب ضروری است. پژوهش کاهلون و همکاران (کاهلن،1992) نشان داد که مصرف سبوس برنج در رژیم غذایی باعث کاهش زیاد کلسترول، به ویژه کلسترول نوع LDL میگردد.
روغن تصفیه شده سبوس برنج با رنگ روشن و طعم مطلوب، روغن مناسبی برای تولید سس مایونز و مصرف در صنعت مارگارین سازی، و نیز روغنی مطلوب برای سرخ کردن و مصرف در سالادها محسوب میشود. کشورهای توسعه یافته از آن برای ساختن روغن مخصوص سالاد استفاده مینمایند (هولا و همکاران ،1987)
غنی بودن سبوس برنج از نظر کربوهیدراتها، اسیدهای آمینه آزاد و آنزیمها باعث بروز مشکلاتی در مدت نگهداری آن میگردد. در خوراک دام، طیور، ماهیان و صنایع غذایی مانند بیسکویتسازی، تولید غذای کودک و روغن کشی از سبوسی باید استفاده نمود که آنزیمهای آن به طریق مناسبی غیر فعال شدهاند. در همین زمینه، در حال حاضر، بزرگترین مشکل صنعت تولید روغن خوراکی از سبوس برنج، توان انبار مانی کم آن تا پیش از فرآیند‏ استحصال میباشد. رطوبت سبوس، بالا بودن درجه حرارت، رطوبت نسبی انبار و بستهبندی نامناسب، شرایط لازم برای فعالیت هرچه بیشتر آنزیمهای لیپولیتیک را، که طی عملیات تبدیل آزاد شدهاند، پدید آورده و موجب فساد سبوس و تغییرات نامطلوب در روغن حاصله از آن میشود
(پرابهاکرو همکاران، 1986).در روشهای مختلف آنزیمبری سبوس برنج فرآیند‏ حرارتی یکی از روشهای بسیار موثر و مطمئن شناخته شده است. البته شایان ذکر است که اعمال فرآیند‏ حرارتی شدید، بدون کنترل دقیق آثار نامطلوبی بر ترکیبات با ارزش سبوس مانند پروتئینها، ویتامینها آنتیاکسیدانهای طبیعی و دیگر مواد مغذی آن خواهد گذاشت. (UNIDO1985)
2-2- آفتابگردان
دانه های روغنی به عنوان یکی از منابع عظیم انرژی و پروتئین شناخته شدهاند. این گیاهان نه تنها در تغذیه دام و انسانها نقش اساسی دارند بلکه گردش چرخهای صنعت و اقتصاد تعدادی از کشورها به وجود آنها بستگی دارد. باستان شناسان شواهدی از کشت این گیاه در 3000 سال قبل از میلاد در شمال آریزونا، جایی که زمانی سرخ پوستان هوپی1 در آنجا ساکن بودند، بدست آوردهاند. این گیاه توسط بومیان در سرتاسر ناحیه مرکزی آمریکای شمالی (از نیو مکزیکو تا داکوتا) و قسمت شرقی (پنسیلوانیا و اونتاریو) کشت میشده و بنظر میرسد که حتی قبل از ذرت بومی آن مناطق بوده است. بومیان استفاده از آفتابگردان دارای یک گل را بر آفتابگردان وحشی که چند گل داشتهاند ترجیح میدادند. در بعضی از قبایل دانهها مستقیما به مصرف خوراک رسیده یا آن را آرد کرده و از آن نان تهیه میکردند. از روغن استخراج شده از دانهها بعنوان پماد استفاده میشد. دانهها، گلبرگها و گردهها در تهیه لوازم آرایشی و برای رنگ کردن پارچه و لوازم دیگر مصرف میشده است (اوتینو و همکاران، 1993) و(زیمرمن و همکاران، 1981). آفتابگردان در اوایل دهه 1500 بوسیله سپاهیان اسپانیایی در هنگام برگشت به وطن خود به اروپا برده شد و دکتر نیکلاس بوتیستا موناردس2 اولین دانشمندی است که به شرح علمی گیاهان آمریکایی در کتاب خود با نام مروری بر پزشکی بر اشیاء آورده شده از هند خاوری پرداخت.
در اروپا کشت آفتابگردان از اسپانیا شروع و به سرعت به فرانسه و ایتالیا رسید و به سمت شمال اروپا ادامه مسیر داد. تا قبل از قرن هجدهم دانههای آفتابگردان بعنوان دانه روغنی مصرف تجارتی نداشت اولین استخراج صنعتی روغن از دانههای آفتابگردان در سال 1716 در انگلستان توسط آرتور بنیان3 به ثبت رسید که شامل پرس کردن دانهها و بدست آوردن روغنی برای استفاده در رنگسازی، چرمسازی و پشم ریسی بود (ملگارجو، 1998). در روسیه که در حال حاضر اولین تولید کننده آفتابگردان در جهان است پطر کبیر بین سالهای 1612 و 1725 در سفری که به هلند کرد آفتابگردان را دید و دانهها را به روسیه آورد و این سفر آغاز مهمترین پیشرفت در استفاده از این گیاه بعنوان روغن و غذا در روسیه گردید (اوتینو و همکاران، 1993).
در کشور آرژانتین شرایط آب و هوایی برای کشت این گیاه ایدهآل است. وزش بادهای شرقی و فاصله زمانی بین دو یخبندان عوامل آب و هوایی اصلی موثر در موفق بودن کاشت آفتابگردان در این ناحیه هستند.
وقتی رنگ پشت گل آفتابگردان از سبز به زرد تغییر کرده و برگچههای زیر گلها قهوهای شوند دانهها رسیدهاند. برداشت زمانی انجام میشود که دانهها به رسیدگی تجارتی برسند یعنی میگذارند تا دانهها خشک شده از رطوبت 35 درصد در رسیدگی فیزیولوژیکی به رطوبت 11% برسند (ملگارجو، 1988 و کار، 1997). بالاترین میزان بازده دانه در درجه حرارت بین 18 و 25 درجه سانتیگراد در طول زمان تشکیل تا پر شدن کامل دانه میباشد. شرایط رطوبتی در 20- 15 روز قبل و پس از گلدهی با اهمیت است. پر شدن کامل دانهها در مدت زمانی که بارندگی نیست اتفاق میافتد گرده افشانی از یک گل به دیگری انجام میگیرد و حشرات مخصوصا زنبورها عامل اصلی تولید مثل گیاه هستند (ملگارجو، 1988).
2-2-1- ترکیب روغن آفتابگردان معمولی
تری اسیل گلیسرولها به مقدار 98 تا 99 درصد یعنی اکثر ساختار روغن آفتابگردان را مانند اکثر روغن¬های نباتی تشکیل میدهند. جزء کوچک دیگری که در ساختار روغن آفتابگردان وجود دارد شامل توکوفرولها، مومها، فسفولیپیدها و استرولها میباشد و معمولا بخش غیرقابل صابونی نامیده میشوند. مقدار اسیدهای چرب غیر اشباع نظیر اسید لینولئیک و اولئیک بیشتر از اسیدهای چرب اشباع آن که به طور عمده شامل: پالمیتیک و استئاریک می باشد.
2-2-1-1- سایر ترکیبات مهم روغن آفتابگردان
فیتواسترول ها 3/0 تا 2/0 درصد، فسفولیپیدها 4/0 تا 2/0 درصد، توکوفرول 40 تا 80 میلیگرم درصد گرم از پوست دانه آفتابگردان مواد ساختمانی، فیبرهای عایق، الکل، فورفورال، گازهای قابل سوخت و قند برای اشخاص مبتلا به بیماری قند بدست میآورند (اداره کل آمار و اطلاعات وزارت کشاورزی 1376.( همچنین ساقه آفتابگردان فیبر زیادی داشته و در صنعت کاغذ سازی و تهیه سلولز مصرف دارد. ساقه نیز از نظر نیتروژن کلسیم و پتاسیم غنی است. اضافه کردن آن به خاک موجب افزایش ماده آلی و حاصلخیزی خاک میگردد. بوته آفتابگردان را میتوان همانند ذرت سیلو و مصرف نمود. برداشت گیاه آفتابگردان جهت سیلو چندی پس از انجام گرده افشانی بعمل میآید. برگها ارزش غذایی زیادی دارند، اما ساقه آن لیگنین دار بوده و ارزش غذایی آن کم است. بطور کلی ارزش غذایی و مطبوعیت سیلوی آفتابگردان از سیلوی ذرت خیلی کمتر است. به همین جهت هنگامی از آفتابگردان جهت تهیه سیلو استفاده میشود که کوتاهی فصل رشد مانع تولید ذرت جهت سیلو باشد و یا نگهداری محصول جهت تولید دانه بعلت خسارات آفات یا امراض کیفیت مناسبی نداشته باشد. میتوان طبقها را خشک و ترد کرد و به عنوان علوفه پر حجم در تغذیه دام استفاده نمود. این طبقها تا 9% و 3 درصد روغن دارند. بقایای طبق نیز که از خرمن کوبی حاصل میشود بیشتر در مرغداریها قابل استفاده است ) خواجه پور، محمد رضا، 1373(
2-2-2- وضعیت تولید و مصرف
دو مصرف اصلی دانه آفتابگردان روغنگیری و آجیل است. انواع آجیلی مغز دانه درشتتری نسبت به انواع روغنی داشته و حدود 25 تا 30 درصد روغن دارد. میزان پروتئین دانه در آفتابگردان حدود 17 درصد پوسته حدود 20 تا 50 درصد وزن دانه را تشکیل میدهد که این نسبت به ارقام اصلاح شده 20 تا 25 درصد و در انواع آجیل بومی 35 تا 50 درصد میباشد .) خواجه پور، محمد رضا، 1373(
دانه آفتابگردان روغنی جهت استفاده در صنعت روغنکشی

مطلب مشابه :  پایان نامه با کلمات کلیدیاستاندارد

Author: y7oozita

دیدگاهتان را بنویسید