دانلود تحقیق با موضوع روند بارش، دوره بازگشت، استان خراسان

) مقایسه شد و رگرسیون توانی SE بهترین دقت را دارا بود به طوری که میتوان با داشتن مساحت حوضه، دبی در دورههای برگشت مختلف را برآورد نمود .
در تحقیق ذوالفقاری و همکاران (1388) دادههای بالاترین بارش روزانه 46 ایستگاه سینوپتیک ایران طی سال های 1976 تا 2005، با هدف بررسی نسبت حداکثر بارش های روزانه به بارش های سالانه از سازمان هواشناسی کشور دریافت شد. ابتدا از روش های آماری شامل آزمون های همبستگی، رگرسیون دومتغیره و چندگانه، آنالیز واریانس و آزمون ناپارامتری فریدمن استفاده شد تا تاثیر عوامل مستقل ارتفاع، عرض و طول جغرافیایی بر این نسبت و همچنین داری تغییرات نسبت حداکثر بارش های روزانه به بارش های سالانه درطول دوره آماری بررسی شود. سپس برای بررسی مشاهداتی از نمودارها و نقشه ها استفاده شد. در نهایت با روش خوشه بندی وارد، پهنه بندی اقلیمی ایستگاه های مورد مطالعه از نظر نسبت بارش ارایه شد. در بررسی تاثیر عرض جغرافیایی بر نسبت حداکثر بارش های روزانه به بارش های سالانه ایران، نتایج نشان داد که با کاهش عرض جغرافیایی از شمال به جنوب کشور میزان این نسبت افزایش مییابد. بررسی تغییرات نسبت حداکثر بارش های روزانه به بارش های سالانه در طول دوره آماری در هر یک از ایستگاه ها نشان داد که این تغییرات تنها در ایستگاه سنندج معنی دار است. تغییرات این نسبت در گستره ایران نشان داد که دهه اول با دهه دوم تفاوت معنیداری ندارد. اما تغییرات دهه سوم نسبت به دهه اول به صورت معنی دار افزایش پیدا کرده است. همچنین نتایج نشان داد بین حداکثر بارش روزانه ایستگاه ها و بارش سالانه آنها رابطه معنی داری وجود دارد. یعنی با افزایش بارش سالانه میزان حداکثر بارش روزانه ایستگاه ها افزایش می یابد. در نهایت، پهنه بندی اقلیمی ایستگاه ها وجود پنج طبقه اقلیمی را از نظر نسبت حداکثر بارش های روزانه به بارش های سالانه در کشور نشان می دهد.
سرحدی و همکاران (1387) برای تحلیل فراوانی منطقهای جریانهای کم در حوضه هلیل رود جیرفت از روش گشتاورهای خطی استفاده کردند. با استفاده از دو آماره ناهماهنگی و غیرهمگنی هاسکینگ و والیس مشخص شد که در منطقه ایستگاه ناهماهنگ وجود ندارد و منطقه کاملا همگن است. با استفاده از آزمون نکوئی برازش توزیع پیرسون نوع 3 به عنوان بهترین توزیع منطقهای شناخته شد و در نهایت با استفاده از رگرسیون چند متغیره مساحت حوضه به عنوان پارامتر اصلی برای برآورد جریان کم با دورههای بازگشت مختلف در ایستگاههای فاقد آمار مشخص شد.
شامکوئیان و همکاران (1387) از گشتاورهای خطی و سیلاب نمایه در تحلیل فراوانی سیلاب در حوضههای آبریز استان خراسان استفاده کردند. آنها از آمار دبی سیلاب اوج لحظهای سالانه 68 ایستگاه آب‌سنجی با حداقل و حداکثر طول دوره آماری 6 و 39 سال و ویژگیهای فیزیوگرافی حوضههای آبریز آنها استفاده نمودند. با استفاده از روش خوشهبندی منطقه مورد مطالعه به 7 ناحیه همگن تقسیم شد. آزمونهای ناهماهنگی و غیر همگنی مبنی بر گشتاورهای خطی انجام شد و یک ایستگاه به عنوان ایستگاه ناهماهنگ شناخته شد و همچنین منطقه مورد مطالعه همگن تشخیص داده شد. توابع توزیع لوگ نرمال 3 پارامتری، مقادیر حدی تعمیم یافته، پارتو تعمیم یافته، لجستیک تعمیم یافته و پیرسون نوع 3 با استفاده از آزمونهای نکوئی برازش و کلوموگروف-اسمیرنوف انتخاب شدند. در نهایت مدل لگاریتمی و چهار متغیره به منظور برآورد سیلاب نمایه در هر نقطه از نواحی همگن، و مقیاسدار کردن مقادیر سیلاب بی بعد ناحیهای با استفاده از ویژگیهای فیزیوگرافی حوضه استخراج شد.
عبدی کردانی و فاخریفر (1387) با استفاده از روش گشتاورهای خطی به تحلیل فراوانی جریانهای حداکثر رودخانهای در استان آذربایجان شرقی پرداختند. آنها از دبی حداکثر 38 رودخانه با دوره آماری مشترک 34 ساله استفاده کردند. با استفاده از روش مجذور کمترین مربعات خطا توزیع ویکبی 5 پارامتری به عنوان بهترین توزیع آماری شناخته شد. آنها به این نتیجه رسیدند که توزیع ویکبی به عنوان یک توزیع برتر برای تحلیل فراوانی سیل مطرح می‌باشد.
نیکروح و همکاران (1387) به مقایسه فراوانی حداکثر دبی سیلاب در حوضههای دز و کرخه با استفاده از روش‌های گشتاور معمولی و گشتاور خطی پرداختند. در این تحقیق نشان داده شد که ایستگاههای مبنا در منطقه طرح در روش گشتاورهای معمولی با دو توزیع لوگ پیرسون نوع 3 و لوگ نرمال 3 پارامتری و در روش گشتاورهای خطی با دو توزیع نرمال تعمیم یافته و مقادیر حدی تعمیم یافته تطبیق دارند. اگرچه در هر روش توابع توزیع متفاوتی برای رفتار دبی برازش داده شدهاند ولی اعداد بدست آمده برای دبی سیلاب به ازای دوره بازگشتهای مختلف در ایستگاههای حوضه، نزدیک بهم شدند.
ایران نژاد و همکاران (1386) در پژوهشی با عنوان سهم تغییرات فراوانی وشدت بارش روزانه در روند بارش در ایران، طی دوره 1960 تا 2001 برای 38 ایستگاه منتخب به این نتایج رسیدهاند که روند بارش کل سالانه در 10 ایستگاه و تعداد روزهای بارانی در 21 ایستگاه، معنیدارحداقل در سطح اعتماد است. بنا بر پژوهش آن ها اغلب ایستگاه های واقع در منطقه غرب و شمال غرب دارای روند بارش سالانه کاهشی و بیشتر ایستگاه های واقع در نواحی جنوبی و مرکزی ایران دارای روند افزایشی هستند. روند بارش فصل زمستان شبیه به روند بارش سالانه است. روند بارش فصل بهار در اغلب ایستگاه ها کاهشی و فصل پاییز افزایشی است. در پاره ای از ایستگاه ها سیر صعودی از روند کاهشی در بارش های خفیف به سمت روند افزایشی بارش های سنگین ملاحظه می شود که با روند افزایشی قوی و اغلب معنیدار بارش کل سالانه یا فصلی مطابقت دارد. در بعضی ایستگاهها نیز سیر نزولی از روند افزایشی در بارش های خفیف به سمت روند کاهشی در بارش های سنگین دیده می شود که با روند کاهشی قوی و غالبا معنی دار بارش کل سالانه یا فصلی هماهنگ است.
رادمنش (1385) در مطالعات خود بر روی اثرات مقیاس زمانی بارش در شبیهسازی هیدروگراف سیل و سیلاب طرح اظهار میدارد که الگوی توزیع زمانی واقعی بارش نسبت به الگوی ساختگی بارش برازش بهتری بین هیدروگراف شبیهسازی شده و هیدروگراف مشاهدهای بدست میدهد. همچنین وی پیشنهاد میکند در حوضههای متوسط به جای استفاده از بارندگی روزانه، بارندگی با تداوم کوتاه مدت به کار برده شود. اما در حوضههای بزرگ استفاده از تداوم روزانه بارندگی مناسبتر است.
مهدوی و همکاران (1385) برازش توزیعهای احتمالی مناسب را برای سری جریانهای سالانه و با استفاده از روش گشتاورهای خطی در مناطق خشک و نیمه خشک بررسی کردند. آنها از 20 ایستگاه آبسنجی برای دبیهای حداقل، میانگین و حداکثر سالانه و 17 ایستگاه آب‌سنجی را برای دبیهای حداکثر لحظهای استفاده کردند. بر اساس نتایج به دست آمده در منطقه مطالعاتی حوضه آبریز فلات مرکزی برای دبیهای حداقل، توزیع پیرسون نوع 3 و روش گشتاور خطی، برای دبیهای میانگین سالانه توزیع پیرسون نوع 3 و لوگ پیرسون نوع 3 و روش گشتاور خطی، برای دبیهای حداکثر سالانه توزیع پیرسون نوع 3 و روش گشتاورهای خطی و همچنین توزیع لوگ پیرسون نوع 3 و لوگ نرمال 2 پارامتری و روش گشتاور معمولی و برای دبیهای حداکثر لحظهای سالانه توزیع لوگ پیرسون نوع 3 و روش گشتاور معمولی و توزیع پیرسون نوع 3، لوگ نرمال 3 پارامتری و دو پارامتری بیشترین برازش را نشان دادند.
فیضی و اسلامیان (1384) به مقایسه روشهای ایستگاهی و منطقهای گشتاورهای خطی در برآورد بارندگی حداکثر ماهانه 18 ایستگاه بارانسنجی در حوضه زایندهرود پرداختند. آنها نتیجه گرفتند که یک روند افزایشی تفاوتها، در تناسب با افزایش طول دوره بازگشت در ایستگاههای مختلف دیده میشود و همچنین در ایستگاههایی با اندازه نمونه بالا، برآورد ایستگاهی و منطقهای در این ایستگاهها دارای تفاوت کمتر از 5 درصد در دوره بازگشت 200 سال میباشد. در نهایت توزیع مقادیر حدی تعمیم یافته با استفاده از آزمون نکوئی برازش به عنوان مناسبترین توزیع منطقهای شناخته شد.
مسعودیان (1384) در تحقیقی به بررسی تغییرات توزیع فراوانی بارش های روزانه حوضه کارون از دیدگاه آب شناسی پرداخته و به این نتیجه رسیده است که طی چند دهه گذشته در 75 درصد مساحت حوضه کارون تغییر معناداری در توزیع فراوانی بارش های روزانه، دیده نشده است، در حالی که دبی های حداکثر لحظه ای در این حوضه روند افزایشی داشته است.
علیجانی (1383) در بررسی بالاترین بارش روزانه طی دوره آماری (1985-1961) درایران به این نتیجه رسیده است که توزیع زمانی بارندگی در شمال یکنواخت تر از جنوب است و وضعیت جنوب به یک رژیم نامنظم بیابانی شباهت دارد. در بین همه نقاط ایران، بارش های روزانه نوار انارک تا قائن از همه کمتر است و نشان می دهدکه دوری از منابع رطوبتی سبب این وضعیت شده است.
اسلامیان و چاووشی بروجنی (1382) از گشتاورهای خطی در تحلیل فراوانی سیلاب در حوضههای آبریز مرکزی ایران استفاده کردند. آنها 27 ایستگاه آب‌سنجی را بررسی کردند. با استفاده از نمودار نسبت گشتاورهای خطی مناسبترین توزیع قابل برازش برای هر یک از ایستگاههای مطالعاتی تعیین شد. با استفاده از آزمون ناهماهنگی مبنی بر گشتاورهای خطی، ایستگاههای ناهماهنگ شناخته شد. با استفاده از آزمون نکوئی برازش توزیعهای لجستیک تعمیم یافته، مقادیر حدی تعمیم یافته، نرمال تعمیم یافته، پیرسون نوع 3 و پارتو تعمیم یافته به عنوان مناسبترین توزیعها برای منطقه شناخته شد. در نهایت مقادیر تخمین دبی با تناوب‌های مختلف در منطقه تعیین و پارامترهای منطقهای توزیعهای منتخب ارائه گردید.
کریمی و امیدوار (1379) در بررسی حداکثر بارش های روزانه از شمال غرب تا جنوب غرب ایران طی یک دوره آماری 10 ساله این نتیجه رسیدهاندکه توزیع فضایی نسبت بارش یکروزه به سالانه همگون نیست و بین بارش های سالانه و بارش یک روزه نسبت مستقیمی وجود دارد. هر جا که مقدار بارندگی زیاد است، میزان بارش یک روزه نیز بالاست. ناحیه بندی حداکثر بارش های روزانه براساس روش وارد نیز بیانگر وجود نواحی بارش متعدد در منطقه مورد مطالعه است.
جهانبخش و ذوالفقاری (1379) در پژوهشی دیگر الگوهای سینوپتیک بارش های روزانه در غرب ایران طی یک دوره آماری 20 ساله را بررسی نموده اند و پنج ناحیه بارش روزانه به نام های مرکزی، شمال غربی، جنوب غربی، خزری شمال شرقی و ناحیه شرقی مشخص کردهاند. نتایج این بررسی حاکی از وجود اختلافات معنی دار در الگوی مراکز کم ارتفاع، فرود موج کوتاه، محور فرود و مراکز کم فشار شدت فعالیت، فراوانی وقوع و مسیر حرکت آنها (سطح زمین) در بین نواحی بارشی است.
فرزان (1377) در مقالهای با عنوان بررسی الگوی بارندگی روزانه در اقالیم مختلف فلات ایران به بررسی پراکندگی بارشهای 24 ساعته در شش ایستگاه نمونه پرداخته است.
لشگری (1375) با استفاده از بارش های روزانه 27 ایستگاه هواشناسی طی یک دوره هفده ساله بارش های شدید را شناسایی و سپس الگو های حاکم بر آنها را تحلیل نموده است. بر اساس نتایج تحقیق وقوع بارش های سنگین و سیل آسا در جنوب غرب ایران، نتیج? تقویت و تشدید فعالیت مرکز کم فشار سودانی و منطقه همگرایی دریای سرخ و تبدیل آن به سیستم دینامیکی و ترمودینامیکی است.
رادمنش و همکاران (1375) با هدف تعیین نسبت بین بارندگیهای فراتر از 24 ساعته به بارندگی های روزانه در مقاله ای به بررسی این نسبت ها برای احتمال های مختلف از 10 تا 90 درصد پرداختهاند. قنبرپور و تلوری در سال 1382 در پژوهشی با عنوان الگوی توزیع زمانی بارشهای رگباری در ایستگاههای سینوپتیک شمال ایران به مطالعه و

مطلب مشابه :  پایان نامه رایگان با موضوعبستنی، چربی، تولید

Author: y7oozita

دیدگاهتان را بنویسید